Werk


Eenheidsworst in den verre…

[mijn oprisping over het gebrek aan een eigen identiteit van de grote steden]

Vorige week was ik enkele dagen in Letland, in Riga voor de nieuwsgierigen onder u. En nog op uitnodiging ook, dus ja… ik voelde me gekieteld. Ik stelde me vooraf enorm veel voor van het verblijf in een der Baltische Staten, zoals we vroeger leerden op school. Estland, Letland en Litouwen. De enige Westerse link die ik met deze landen had, kwam eigenlijk door het Eurovisie Songfestival, maar dat terzijde.

Op de een of andere manier leefde ik in de veronderstelling in een volstrekt andere cultuur te komen. Hoekig, Russisch, kil en nors. Hoe anders is de werkelijkheid? De koude douche begint al op het vliegveld. Een mensenmenigte van jewelste, die in de gate staat te wachten alsof het voor de kassa bij onze grootgrutter is. Amper drie uurtjes later loop ik op het grote plein bij het Vrijheidsmonument en in de kleine iela’s, de steegjes met de vele terrasjes en huisnijverheidswinkeltjes. Drommen mensen, modern gekleed. De jonge meisjes, trippelend op hun fletjes, druk telefonerend en flanerend van H&M naar Esprit en noem de grote jongens maar op. Kortom, mijn droomwereld spatte in no-time uiteen. Niets geen eigenheid, grenzen vervaagden dus echt. Alles en iedereen lijkt op elkaar. ‘U wilt een bezoekje in onze mooie Domkerk? Daar is de kassa, kost u maar 4 euro.’ Kan ‘t erger?

Misschien ben ik ouderwets, heb ik een hang naar vroeger die tegenwoordig niet meer kan. Toch blijf ik ervan overtuigd dat we eigenheid moeten koesteren. Daardoor blijf je immers herkenbaar, geliefd of gehaat, maar in elk geval zichtbaar. Communicatie in de kern dus. Want hoeveel plezier ik ook heb gehad, Riga zou zoveel onvergetelijker zijn geweest als ze minder had geïnvesteerd in de kermis die we eigenlijk al kennen van zo dichtbij…